Ik ben iemand van de grote lijnen. Ik kan zeker gedetailleerd werken, maar daar moet ik meer moeite voor doen. Zijn details niet alledaags, dan vallen ze me vaak gelijk op. Dat heb ik bij het onderzoek voor mijn roman gemerkt. En juist die details maken het schrijven zo leuk. En voor mijn lezers, hoop ik, ook. Want veel details waren te leuk om niet te gebruiken.
Soms zijn details zo klein dat ze voor het blote oog nauwelijks waarneembaar zijn. Dan is het fijn als iemand je erop wijst. Zo ook bij deze tegelvloer. Er zijn misschien mensen die de vloer herkennen, want jaarlijks lopen er honderden, zo niet duizenden mensen overheen. Dit is de tegelvloer in de Tour Magdala in Rennes-le-Château, de toren die Bérenger Saunière liet bouwen voor zijn bibliotheek.
In de rechter foto, in het hart van de mozaïekbloem zie je dat een kwart gedeelte rood is en de rest zwart.
Ik zal je de complottheorieën over dit rode kwartje besparen, want te midden van alle complottheorieën rond Rennes-le-Château en Bérenger Saunière vallen die in het niet. Maar eerlijk is eerlijk, als je van speurneuzen houdt, dan is zo'n rood kwartje een spoor. En misschien wel een nieuwe uitdaging voor jou om dat spoor zelf te volgen. Want dit detail was nu weer net iets te gedetailleerd voor in mijn verhaal.
