Weet je nog? Niks gps, geen Google-maps, geen Miep-Miep of Tom-Tom. Gewoon een landkaart, een fietskaart of een wandelkaart. Lekker overzichtelijk.
Heus, ik ben blij met al die gadgets, maar soms vergeet ik hoe ik mij kon verliezen tijdens het bestuderen van de kaart voor mijn fietsroute van de volgende dag. Niet de kortste of de snelste route, maar de leukste route. De icoontjes op de kaart bestuderen was een feest. Waar was een historisch punt, waar een pontje, waar een vergezicht en waar een museum. Overigens was ik de eerste die afweek van de geplande route als ik onderweg iets tegenkwam wat mij leuker of interessanter leek. Terwijl Herman van Veen 'met je haar in de wind en de zon in je wielen' zong, voelde ik mij ontdekkingsreiziger op de fiets. Feest!
Tijdens het schrijven van mijn roman was die landkaarten'honger' een handige hobby. Voor mijn onderzoeksreizen en uitpluizen van routes in mijn roman ging ik naar hartelust mijn gang. Ik vond zelfs oude kaarten van het Vaticaan (foto) aan de hand waarvan ik de gangen van een van mijn hoofdpersonen kon nagaan. Want tijdens mijn bezoek aan Vaticaanstad kon ik natuurlijk niet vrij bewegen door deze heilige stadstaat. Ik vond het al heel bijzonder om de tuinen van het Vaticaan te mogen bezoeken met een privé-gids.
Als ik nu ergens met de auto heen ga, zoek ik nog steeds mijn bestemming op de kaart op en kijk ik of er onderweg nog iets interessants op mijn route komt. En ga ik fietsen, dan zoek ik de bospaden, karresporen en achteraf weggetjes. Want ontdekkingsreiziger voel ik mij nog steeds.