Anne ken ik al vanaf de kleuterschool. Vorige week had ik haar aan de telefoon. Ze woont nog steeds in Den Haag, waar we allebei zijn opgegroeid. Ik ben er ongeveer vijftien jaar geleden vertrokken, maar we zijn elkaar nooit uit het oog verloren.
Ze vertelde dat ze een weekje op het huis van een vriend op een van de Waddeneilanden ging passen. Zonder nadenken flapte ik eruit dat ze nu zeker iemand zocht om op háár huis te passen. Een appartement, tien minuten van zee...
‘Jij mag altijd in mijn huis,’ zei ze. Gemeend en zorgzaam als ze is.
Een uitgelezen kans om in alle rust aan de redactie van mijn boek te werken. En nog in mijn oude buurtje ook! Extra prettig, omdat onze badkamer verbouwd wordt en het toilet minimaal een week uit de badkamer verdwenen is.
En daar zit ik nu. Aan de keukenbar met een glas thee, het raam wijd open en een lekker warm zonnetje op mijn benen. Tussen de middag even luchten met een fietsritje door de duinen, een bakkie thee bij de plaatselijke strandtent of een boodschapje om de hoek op de geleende fiets van mijn vriendin. De auto staat in de garage en daar blijft-ie ook.
De afgelopen dagen heeft het af en toe flink geregend. Aan de kust duurt dat meestal nooit lang. Hup, regenjas aan en naar buiten. Na weken vooral achter mijn bureau te hebben gezeten, laat de harde wind me flink ploeteren op de fiets. Heerlijk!
En daarna weer terug naar de keukenbar. Thee erbij, manuscript open. Zo is redigeren bepaald geen straf.
Anne en Beatries, dank jullie wel voor deze redactieronde sur mer!
