Sommige plekken haal je omdat ze in je verhaal voorkomen.
Andere plekken kom je tegen terwijl je eigenlijk ergens anders naar op zoek bent.
In İzmir liepen we een aantal plekken na waar mijn hoofdpersonen komen. Kijken hoe de straten lopen, hoe het licht valt, wat je hoort, wat er op straat gebeurt. En natuurlijk eindigden we ook in de bazaar. Daar kwam ik dit straatje tegen.
Kruiden, gedroogde pepers, dozen, zakken, mensen die overal tussendoor bewegen, een fiets die precies op het verkeerde moment gerepareerd moet worden — en vooral: heel veel om naar te kijken.
Ik maakte een foto. Niet omdat ik al wist wat ik ermee ging doen. Gewoon omdat ik dacht: ja. Dit. Dit was de sfeer die ik zocht. En toen?
Toen haalde het straatje het boek niet 😉. Geen personage dat hier langsloopt. Geen belangrijke ontmoeting bij de kruidenwinkel. Geen geheim briefje tussen de gedroogde pepers. Maar nutteloos was het bezoek allerminst. Want toen ik later de scènes in İzmir schreef, wist ik hoe de wereld rondom mijn personages moest voelen.
Sommige plekken komen dus in een boek terecht zonder ooit in het boek te staan.
Deze is daar één van.