Tijdens mijn redactieweekje aan de kust stapte ik af en toe op de fiets om een luchtje te scheppen of een boodschap te doen. Op een dag ging ik met mijn broer lunchen. Samen fietsten we langs ons geboortehuis en het huis waar we daarna gewoond hebben. Ja, een beetje een trip langs Memory Lane.

Anne ken ik al vanaf de kleuterschool. Vorige week had ik haar aan de telefoon. Ze woont nog steeds in Den Haag, waar we allebei zijn opgegroeid. Ik ben er ongeveer vijftien jaar geleden vertrokken, maar we zijn elkaar nooit uit het oog verloren.

Weet je nog? Niks gps, geen Google-maps, geen Miep-Miep of Tom-Tom. Gewoon een landkaart, een fietskaart of een wandelkaart. Lekker overzichtelijk.

Soms bestaat een uitstekend verhaal gewoon uit een dagje dierentuin met de familie.

'It takes a village to raise a child.' Voor een boek geldt eigenlijk precies hetzelfde. 

Niet alleen de soms overweldigende schoonheid, maar ook de vele kleuren en vormen in de natuur inspireren mij altijd enorm.

Ik ben iemand van de grote lijnen. Ik kan zeker gedetailleerd werken, maar daar moet ik meer moeite voor doen. Zijn details niet alledaags, dan vallen ze me vaak gelijk op. Dat heb ik bij het onderzoek voor mijn roman gemerkt. En juist die details maken het schrijven zo leuk. En voor mijn lezers, hoop ik, ook. Want veel details waren te leuk om niet te gebruiken.

Ik heb ze in alle soorten en maten. Opschrijfboekjes. Groot/klein, dik/dun, vrolijk/ uitbundig en ingetogen/serieus. Meestal zit er wel een in mijn tas. Dan wel een klein exemplaar, anders sjouw ik me een ongeluk.