Niet in het boek
Sommige plekken haal je omdat ze in je verhaal voorkomen.
Welkom aan mijn keukentafel. Pak een stoel, schenk een kop thee in en schuif gezellig aan. Hier deel ik alles over mijn schrijfproces, waar ik inspiratie vandaan haal, wat ik onderweg ontdek en waarom sommige verhalen nog lang blijven rondzingen voordat ze een plek in een boek krijgen.
Niet ieder idee groeit uit tot een hoofdstuk. Soms begint een verhaal met een oude ansichtkaart, een vergeten detail in een geschiedenisboek of een gesprek dat blijft hangen. Andere keren ontstaat het gewoon hier, aan de keukentafel.
Zie deze pagina als een kijkje achter de schermen. Hier neem ik je mee in de wereld achter mijn roman én naar de verhalen die onderweg ontstaan.
Sommige plekken haal je omdat ze in je verhaal voorkomen.
Ik ben geen vogelaar. Dat moet ik misschien maar meteen zeggen. Mijn broers wel. Allebei. Mijn jongste broer maakt bovendien prachtige vogelfoto’s (waarvan ik me vaak afvraag hoe hij die beelden weet te vangen) en weet van vogels dingen waarvan ik niet eens wist dat er iets over te weten viel. En zoals dat gaat met enthousiaste mensen, steken ze je soms aan. Zo vertelde mijn broer me over de kraanvogeltrek. Ieder najaar trekken enorme aantallen kraanvogels vanuit hun broedgebieden in Scandinavië naar het zuiden. Een deel overwintert in Spanje. Onderweg zijn er vaste plekken waar ze neerstrijken om uit te rusten en voedsel te zoeken. Een daarvan is de omgeving van Diepholz in Duitsland, waar in het najaar grote groepen kraanvogels samenkomen.
Er komt een moment waarop je als schrijver plechtig tegen jezelf zegt: nu is het klaar.
Even geen boek, maar film deze keer. Alhoewel… de verfilming van mijn boek lijkt me natuurlijk ook geweldig. 😉 Maar misschien eerst dat boek maar eens uitgeven.
Ik vertelde al over het veranderende straatbeeld in Den Haag. Er was natuurlijk meer dan verdwenen winkels. De opkomst van fatbikes en e-bakfietsen bijvoorbeeld. Zeker in de spits is het opletten geblazen en geldt soms het recht van de sterkste of snelste.
Tijdens mijn redactieweekje aan de kust stapte ik af en toe op de fiets om een luchtje te scheppen of een boodschap te doen. Op een dag ging ik met mijn broer lunchen. Samen fietsten we langs ons geboortehuis en het huis waar we daarna gewoond hebben. Ja, een beetje een trip langs Memory Lane.
Anne ken ik al vanaf de kleuterschool. Vorige week had ik haar aan de telefoon. Ze woont nog steeds in Den Haag, waar we allebei zijn opgegroeid. Ik ben er ongeveer vijftien jaar geleden vertrokken, maar we zijn elkaar nooit uit het oog verloren.
Weet je nog? Niks gps, geen Google-maps, geen Miep-Miep of Tom-Tom. Gewoon een landkaart, een fietskaart of een wandelkaart. Lekker overzichtelijk.
Soms bestaat een uitstekend verhaal gewoon uit een dagje dierentuin met de familie.
'It takes a village to raise a child.' Voor een boek geldt eigenlijk precies hetzelfde.
Niet alleen de soms overweldigende schoonheid, maar ook de vele kleuren en vormen in de natuur inspireren mij altijd enorm.
Ik ben iemand van de grote lijnen. Ik kan zeker gedetailleerd werken, maar daar moet ik meer moeite voor doen. Zijn details niet alledaags, dan vallen ze me vaak gelijk op. Dat heb ik bij het onderzoek voor mijn roman gemerkt. En juist die details maken het schrijven zo leuk. En voor mijn lezers, hoop ik, ook. Want veel details waren te leuk om niet te gebruiken.
Ik heb ze in alle soorten en maten. Opschrijfboekjes. Groot/klein, dik/dun, vrolijk/ uitbundig en ingetogen/serieus. Meestal zit er wel een in mijn tas. Dan wel een klein exemplaar, anders sjouw ik me een ongeluk.